Ein blodfattig Dracula Karakter: 3

Castlevania: Lords of Shadow 2

Ein blodfattig Dracula

Av Grotlo 14.02.2017 19:04
Fantastisk morosam og djupt kampsystem. Kreative bosskampar. God grafikk og tidvis vakker musikk. «Kleidos Challenges».
Potensialet av settinga blir ikkje tatt i bruk. Skuffande historie og avslutning på serien. Horrible snikesekvensar. Ingen kjensle av empati for Dracula. Manglande eventyrføling.

Det tok tre og eit halvt år før vi ville sjå fortsettelsen til det eg ser på som eit av verdas mest undervurderte spel, «Lords of Shadow». Spelet kom ut som ein omstart av «Castlevania»-serien i 2010 og for meg var det kjærleik frå første stund. I ettertid, så har eg innsett at spelet, som var utvikla av MercurySteam, har blitt til eit av mine absolutt favorittar. Derfor var eg openbart veldig spent på oppfølgjaren som kunne bli til noko fantastisk. No er spelet her, og etter å ha gjennomført det, så lura eg berre på kor alt gjekk galt?

«Our brightest hope? Or our darkest nightmare?»

I «Lords of Shadow 2», så er ein Dracula, prinsen av mørket. Han vaknar frå ein tung søvn, som har vart i mange hundre år til vår notid, der han atter ein gang må beseire ein gammal fiende som truar verda. Etter ein så lang søvn, så må han gjenvinne sin styrke og sine krefter for å overvinne alle truslane som møter han. Vi møtar gamle kjente når vi traverserer i Castlevania City (ja, det er faktisk namnet på byen) som er bygd på slottet til Dracula sitt fundament. Mykje har forandra seg på så mange år.

Til forskjell frå forgjengaren som viste helten Gabriel Belmont som måtte gjere grufulle ting for å redde verda, så har vi no Dracula som bokstaveleg talt er eit av verdas vondaste vesen igjennom tidene. Her har vi det første problemet med spelet; vi følar ikkje nokon form for empati for Dracula. Vi syntes synd på kva Gabriel måtte igjennom, fordi hans historie var fullt av tragediar som slo han ned som menneskje, men med Dracula så følar du deg rett og slett berre vond av å spele han. Om det hadde vore slik at han hadde ein indre moral kamp eller prøvde å gjenvinne sin godheit, så hadde ein hatt større grunn til å holde seg med prinsen av mørket. I staden for så ser vi heller ein Kratos som er bokstaveleg talt blodtørstig med eit dødsønske. Det er ganske synd, ettersom det var enormt rom for interessante figurer og karakterbygging. I nokon augeblikk så er det hint til menneskelegheit i Dracula, men det historie-aspektet er ikkje fokuset. Vi ser ingen klare karakter-arcs igjennom historia og derfor får vi ein hovudperson som vi ikkje har kjenslar for og av og til følar avsky frå å spele.

Det er overraskande kor kjapt ein går frå å vere interessert i spelet sin historie til ein berre gir opp med å forstå kva det prøvar å fortelje. Forgjengaren hadde eit minimalistisk plott som gjorde deg interessert med ein gang, og denne opna med korleis forgjengaren slutta. Sjølv med noko som potensielt kunne ha blitt fantastisk historieforteljing, så blei det veldig slapt med ein gang slutten til forgjengaren slapp taket. Dei valte å gå i ein heilt annan retning som verken gir meining eller engasjerer, og slik fortsetter det heilt til spelet sin skuffande slutt. Med oppfølgjarane «Mirror of Fate» og «Lords of Shadow 2», så er det openbart at dei her har heller prøvd å vere meir trufast mot «Castlevania» loret enn kva som gjorde forgjengaren så unik. 

«Dracula 2000»

Noko av det mest interessante med dette spelet, bortsett frå å spele som Dracula, er at det er føregår i notida. Så det vil seie at vi for første gang har eit «Castlevania» spel som går føre seg i ein moderne setting. I teorien er dette utruleg kult, men i praksis er det hovudsakeleg kosmetisk, og derfor ganske poenglaust. Byen, altså Castlevania City, som er ein gotisk variant av London, er tom og livlaus, gatene er grå, tomme og mørke og det er ingen innleving for spelaren å få. Historiemessig, så er det lite viktig at det hender i notida eller i London, og ein tenkar heller tilbake til det førre spelet som hadde mykje meir varierte og interessante områdar enn mørke og urbane gatar. Det følast som ein mistilpassing av forskjellige settingar; der gotiske-, fantasi- og science-fiction-elementa skal ha sin plass uansett om dei passar saman eller ikkje.

Plasteret på såret er at spelet ikkje ser så verst ut. Det ser faktisk veldig bra ut! Så ein blir ikkje plaga såpass av den dårlege blandinga av settingar ettersom det visuelt er strålande. Du trur på dei gotiske omgivnadane, du trur på fantasi omgivnadane og du trur på science-fiction omgivnadane. Det som plaga mange på det førre spelet var det fastlåste kameraet, og her har dei gitt deg kontrollen, slik at du no kan sjå på omgivnadane som du vil, men også få betre oversikt over kampane. Grafikken ser betre ut enn forgjengaren, men musikken er ikkje ein forbetring. Den er ikkje dårleg, men ikkje like minneverdig. Eg huskar framleis sangar frå det første spelet, nesten sju år etter det kom ut, men eg huskar ingenting frå dette. Grunnen til det er kanskje at dette spelet har ein langt meir dyster og mørk stemning, noko musikken må imitere. Det var strålane av håp og eventyr som gjorde musikken til «Lords of Shadow» så stor og minneverdig. Ein finner kvalitet i lydsporet, berre ikkje like høg kvalitet som ein skulle håpt på.

«Lords of Shadow» var eit lineært action-eventyr spel som tok oss igjennom alle moglege typar settingar og klarte derfor å gi ein skikkeleg sterk eventyrkjensle som berre er rivalisert av Nintendo klassikarar. Men for å få kontakt med kva som gjorde dei eldre «Castlevania» spela om til «Castlevania», så er «Lords of Shadow 2» bygd opp rundt «metroidvania» strukturen som serien har blitt kjent for. For dei som har spela eit «Metroid» spel før, så skjønnar dei akkurat kva dette vil seie, men for deg som ikkje har det, sjå for deg dette: eit mindre sandbox-spel med plattforming og action elementa som har avgrensa områdar avhengig av kva for rute ein tar og kva for ferdigheitar ein har. Men sidan «metroidvania» er lettare knytt til 2D «Castlevania» spel, så kan ein heller berre tenke seg at «Lords of Shadow 2» fungerar som eit 3D «Zelda» spel. Så istadenfor eit fargerikt og variert Hyrule å utforske, så har ein eit mørkt, einsformig og ugjenkjenneleg London å kose seg i! Yay! Ein kan sjå at dei prøvde på å oppnå «metroidvania» med verda si, men endte heller opp med å føle ut som eit veldig uinspirert Zelda og derfor skuffar både tidlegare og nye fans av serien.

Eventyrkjensla i spelet forsvinner ganske kjapt når ein er usikker på målet som ein har. Ein får beskjed på starten at Dracula må forhindre at ein gammal fiende gjenopplivast og øydelegge verda. Korleis ein gjer det får ein beskjed om frå Zobek, som vi blei kjent med frå det førre spelet. Du følar ingen trang eller hastverk til å "redde verda" ettersom det heile ikkje verkar påtrengande eller har noko særleg til tidspress. På «Lords of Shadow», så var verda allereie i trøbbel, og å løyse det var langt meir interessant enn å berre prøve å forhindre at det ville skje igjen. Det følast jo knapt ut som eit eventyr når ein ikkje har ein episk historie foran seg, eit klart mål eller eit stort speleområde. Dere har kanskje forstått poenget eg har prøvd å hamre inn i denne anmeldelsen; at «Lords of Shadow» gjorde det betre, men det er sånn det er. Det er berre ein del dette spelet gjer betre enn forgjengaren, og det er kva eg vil gå nærare innpå no.

Mesteren av blod og skugge

Med spel som «God of War» og «Devil May Cry», så handlar kampane alt om flyt. Å holde komboen oppe og å unngå å bli truffet er kva som gjer disse spela så gøy å spele, og det er dette som er det beste med «Lords of Shadow 2». MercurySteam er tydelegvis ikkje ein stor tilhengar av «if it ain't broke, why fix it?» ordtaket, og den einaste gangen det har vore til fordel for dette spelet er nettopp kampsystemet. 

Ein av forbetringane er korleis ein slåss i lufta. I det førre spelet så var det ikkje mogleg å blokkere i lufta og gjorde ein derfor veldig sårbar. No har det blitt mekka på slik at ein kan få kampane opp i lufta utan at det er for risikabelt, noko som derfor skapar langt meir variasjon. Magi er også eit returnerande element, men i staden for at den helbredande- og styrke-kreften er begge den samme pisken som før, så er disse blitt gjort om til forskjellige våpen. «Void Sword», som helbredar deg ved kvert suksessfulle treff på ein fiende, er meir eit mellom-distanse våpen enn pisken din. Og så har vi «Chaos Claws», som er eit kort-distanse våpen som gjer Dracula sterkare. Det er når ein klarar å kombinere alle disse i løpet av ein kamp at meistringskjensla er på topp!

For at eit komplekst kampsystem skal utnyttast til det fulle av spelaren, så må det vere motivasjon til å bruke dei litt vanskelegare kombinasjonane, der spelaren blir satt litt utanfor komforsonen. Måten «Lords of Shadow 2» gjer dette på er å introdusere «Mastery Level», som vil seie at våpenet og dei forskjellige angrepa ein brukar vil auke i nivå om du brukar det. Dette får deg til å oppdage kule nye angrep som ein vil bruke i kampane. Med «Mastery Level» så blir dei allereie varierte kampane endå meir varierte og gøye! Dessverre så oppdagar ein utover spelet at dette faktisk berre er kosmetisk og ikkje utgjer ein funksjon, som dei lett kunne ha fiksa. Tanken var der, men dei stoppa rett før mål og frustrerer deg heller med uoppnådd potensiale.

Den aller verste implementasjonen derimot er så utruleg frustrerande på grunn av at den øydelegger spelet på fleire måtar enn berre underholdningsverdien. MercurySteam hadde nemleg den geniale ideen å introdusere "snikesekvensar". At Dracula sniker seg rundt er ikkje akkurat feil, men at han blir drept momentant når han blir sett er latterleg. Grunnen til at han blir drept momentant, er at disse fiendane har våpen. Ja, våpen. Rettare sagt våpen-kanonar. Ikkje berre svekkar det karakteren veldig at "prinsen av mørket" kan bli drept av ein enkel vakt, men det gjer også spelet utruleg frustrerande ettersom disse seksjonane er forvirrande og vanskelege. Mange vanlege fiendar har også fått våpen no og dette bidrar berre med å dra deg ut av atmosfæren spelet har bygd opp iløpet av tre spel. 

«Kleidos Challenges» er kanskje det einaste heile nye elementet dette spelet gjer rett. Det er enkelt og greit ein utfordringsmodus der ein skal klare å utføre tre ulike krav under ein kamp for å oppnå topp-premien. Dette er genuine utfordringar som vil gi deg vanskar. Til og med eg som har spilt igjennom «Lords of Shadow» tre gangar og dette to, så blei eg testa til det aller ytterste. 

Konklusjon:

«Lords of Shadow 2» klarar ikkje å leve opp til forgjengeren. Det klarar det ikkje i det heile tatt og det er så utruleg trist. «Lords of Shadow» er eit spel eg likte meir og meir som tida gjekk, og det har gitt meg dei beste gaming-minnene eg har fått i løpet av min ungdomsalder. Derfor er dette så surt for meg. Alt som gjorde det førre spelet så legendarisk og kjært for meg har dei klart å bomme på. 

Historien skjønte eg ikkje og det gav meg liten insentiv til å følge med. Dracula er direkte ulikbar og hans historie er ein grusom fortsettelse for Gabriel Belmont. Settinga er direkte søppel og nivåene er kjedelege. Det einaste som gjer at dette spelet ikkje får bunnkarakter er det fantastiske kampsystemet og det at det ikkje er så gale å sjå eller høre på.

Det beste ein kan gjere med «Lords of Shadow 2» er å late som om det ikkje eksisterer og at «Lords of Shadow» er eit frittståande mesterverk.

2 kommentarer

Klikk her for å hente kommentarene

Castlevania: Lords of Shadow 2

Castlevania: Lords of Shadow 2
Testet format: Playstation
Format: Playstation, Xbox, PC
Omtalt: 14.02.2017
Karakter: 3


Spill-informasjon


Utvikler: MercurySteam
Utgiver: Konami
Utgivelsesdato: 27. februar 2014
Fear Violence

Les mer om Castlevania: Lords of Shadow 2

Relaterte tags

Siste redaksjonelle anmeldelser